Δεν ψάχνω ηθική μεταμέλεια, ούτε διδαχή σ΄ευαγγέλια. Ψάχνω τρόπους επιβίωσης μέσα στην αστική συντέλεια. Δεν ζούμε απλά οικονομική, μα νοητική υποτέλεια, με τα όνειρά μας ορφανά υπό δικαστική επιμέλεια.

12 Αυγούστου 1995 Χιλιάδες διαδήλωσαν στη Φιλαδέλφεια και σε άλλες πόλεις υπέρ του δημοσιογράφου και μέλους των Μαύρων Πάνθηρων, Μουμία Αμπού-Τζαμάλ (καταδικασμένος σε θάνατο για φόνο από το 1982), στην μεγαλύτερη διαδηλώση κατά της θανατικής ποινής στις ΗΠΑ μέχρι σήμερα.

The comment section is still butthurt.

Πρώτη μου αποστολή, πρώτο μου σήμα να γίνω βόμβα πάνω απ τη Χιροσίμα. Λογόκρινα τα πάντα κι έβρισκα κάθε αγκάθι κι ύστερα το παρέδιδα στα χέρια του ΜακΚάρθυ. Με φτιάξαν πιο μικρό, με είπανε Ναπάλμ κι έκαψα γυναικόπαιδα κάπου στο Βιετνάμ.

Τι κοιτάς ρε; Εδώ τα πράγματα είναι σκάρτα Άνθρωποι ικανοί, δεν έχουν φράγκα ούτε για νοίκι Παιδιά από επαρχία βγάζουν δρόμο Σαλονίκη Οι μικροαστοί φωνάζουν πως ο κόσμος τους ανήκει Κι αρνούνται να πιστέψουν όσα το κουτί δε δείχνει Είμαστε όλοι κολλημένοι, ε; Ποιος εγκαταλείπει;

Πορνόγεροι βιάζουνε τα βρέφη υπό κάλυψη Δυό διμοιρίες μπαίνουν να διαλύσουν μια κατάληψη Στομάχια γουργουρίζουν, θολά μυαλά γυρίζουν όσο οι πρεζοεμπόροι της ΓΑΔΑ τα καθαρίζουν σε μαγαζιά παράνομα, βιτρίνα επιχειρήσεις Αυτό είναι για όσους βασανίστηκαν σε ανακρίσεις

"Θέλω η μάνα μου να βγει παράθυρο στο ΣΚΑΙ με τίτλο Μάνα μπάτσου που γαμάει Να σπάσουν τα τηλέφωνα οι βλάχοι από το χωριό Να λένε στη μανούλα μου για τον λεβέντη γιο Δουλειές με φούντα, τα χρόνια που'ν'τα Γιατί δεν πρόλαβα γαμωτο μου τη Χούντα;"